Αιμιλία Παντελάρα... Η Δασκάλα Αιμιλία, Η Κυρία της Πόλης...

Έσβησε και ένα ακόμη λαμπερό αστέρι του Εκπαιδευτικού κόσμου. Η Δασκάλα Αιμιλία δεν υπάρχει πλέον ανάμεσα μας. Υπάρχει από εδώ και πέρα μέσα στις καρδιές μας σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Υπάρχει  εκεί όπου η πνοή της γυρίζει στις αγαπημένες τις τάξεις που δίδασκε πολλά χρόνια. Η συμβολή της στην Παιδεία της Πόλης ακέραια με πολλές θυσίες ιδιαίτερα στις δύσκολες εκείνες εποχές. Πάντα με το κεφάλι ψηλά και με το βίωμα της που το είχε ζυμώσει μέσα της με το οποίο κατέληγε πάντοτε στις ομιλίες που έλεγε. Για να είμαι ειλικρινής δεν χρειαζόταν και πολλά για να μιλήσει η δασκάλα Αιμιλία. Έλεγε δε καταλήγοντας αφού αναφερθεί εν ολίγοις στον αγαπητό της σύζυγο «Εμείς είμαστε  γηγενής . Δεν ήλθαμε κατόπιν. Εδώ είναι ο τόπος μας . Θα πρέπει να τον τιμήσουμε». Τον τίμησε δεόντως η καλή δασκάλα με την διδασκαλία της με το χαμόγελο της με το κουράγιο της και με την εργατικότητα της. Δεν λύγισε ποτέ. Υπέφερε για τον άωρο χαμό του συζύγου της χωρίς όμως αυτό να επηρηάσει την συνέχεια στο καθήκον της.

Την γνώρισα πολύ παλαιά. Ο πρώτος της διορισμός ήταν έστω και για λίγο διάστημα στην Κοινοτική Σχολή του χωριού μου. Ήταν το μικρό... η μικρή δασκαλίνα . Το παρατσούκλι που την κόλλησαν οι γονείς των μαθητών της σχολής. Τότε στη σχολή υπήρχαν αρκετοί μαθητές. Μερικοί από αυτούς ήσαν αρκετά  ανεπτυγμένοι όχι διανοητικώς αλλά με αφθονία εφηβικών ορμονών. Τα μολύβια και τα σβηστήρια έπεφταν συχνά από τα χέρια τους. Μήπως η έλξη της γης ήταν μεγαλύτερη στο χωριό ; Φυσικά όχι . Από ότι έμαθα μετά ήταν ένας τρόπος για να δούν τις γάμπες  της. Ο χρόνος κύλησε. Ακολούθησε ο χαμός του συζύγου της του αγαπητού μου καθηγητή που όταν τον επισκέφθηκα στο κρεβάτι του πόνου του στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν με είπε με κάποιο παράπονο. « Εγώ χρόνια δίδασκα σε σας το έντερο. Τι κακό του έκανα και με δημιουργεί προβλήματα» . Η δασκάλα Αιμιλία προσφέρει τώρα ως διευθύντρια της Κοινοτικής Σχολής Χαλκηδόνος. Έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα... Δεν τη φοβίζουν. Αντιμετωπίζει κατά πρώτον την αδιαλλαξία και την άδικη μισαλλοδοξία των Αρχών. Την αγωνία των γονέων και τόσα άλλα ...

Εν τω μεταξύ είναι και μητέρα και πατέρας για τα δυο εξαιρετικά της παιδιά . Χαρίζει και στα παιδιά μου τα κρεβάτια των παιδιών της που είχαν μεγαλώσει με το πέρασμα του χρόνου. Ο χρόνος όμως περνά τόσο γρήγορα. Ήλθε η στιγμή να αποχωρισθεί από τον αγαπημένο της χώρο. Η προσγείωση όμως στη πραγματικότητα σε ένα άλλο τρόπο ζωής δεν ήταν εύκολη. Εγώ προσωπικά σε κάποια συνάντηση μας όπου υπήρξε μια συζήτηση σχετικά με την παραίτηση της παρουσία του τότε ιδρυτή της σχολής διαπίστωσα για πρώτη φορά ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη της πάντοτε χαρούμενης κυράς Δασκάλας.

Τώρα δεν υπάρχει η κυρία Αιμιλία ... Βρίσκεται σε χώρα ζώντων. Εκεί που δεν υπάρχει λύπη η στεναγμός. Ας είναι η μνήμη της αιωνία...

Του Γεννάδιου Μαυράκη