Φιλολογικό Μνημόσυνο Δημητρίου Φραγκόπουλου - Ομιλία κ. Αντώνη Παριζιάνου

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ 19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017

 Εκλεκτοί παρόντες, 

Στις 15 Ιανουαρίου 1994 διοργανώθηκε το ιωβηλαίο του αείμνηστου δασκάλου μας Δημητρίου Φραγκόπουλου. Ήμουν συνεργάτης τότε στην  ιστορική εφημερίδα μας «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ» και έγραψα   πρωτοσέλιδη πρόσκληση,   

καλώντας όλους να συμμετάσχουν στην τελετή του Ιωβηλαίου του Δασκάλου Δημητρίου Φραγκοπούλου,  στον Καθεδρικό Ι. Ναό των Εισοδίων της Παναγίας Σταυροδρομίου και μεταξύ άλλων ανέφερα  τα εξής: « …η παρουσία όλων μας εκεί θα αποδείξει την έμπρακτη αγάπη και εκτίμηση προς το άτομο του. Όπως διαλαλεί και ο Πλάτωνας στο σύγγραμμα του «Περικλέους Επιτάφιος» «Ανδρών γενομένων αγαθών έργω, έργω και δηλούσθαι τας τιμάς». 

Τη σημερινή εκδήλωση την διοργανώνουμε σε συνεργασία με το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος και εκφράζουμε θερμές ευχαριστίες προς τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος κ. Ευάγγελο Σέκερη, για την συμπαράσταση του και με τον Σύνδεσμο Αποφοίτων Ζωγραφείου. Επίσης ευχαριστούμε τον κ. Γεώργιο Ντεμίρ για την προβολή φωτογραφιών που προετοίμασε και οι οποίες θα προβάλλονται κατά την διάρκεια των ομιλιών. 

Ο Δημήτριος Φραγκόπουλος για τον οποίο σήμερα συγκεντρωθήκαμε να τιμήσουμε με σεβασμό την μνήμη του γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1928 στην Πρίγκηπο. Αποφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο της γενέτειράς του και στη συνέχεια φοίτησε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, από το Λύκειο της οποίας αποφοίτησε το 1947. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά την αποφοίτηση του τον Σεπτέμβριο του 1954 διορίστηκε καθηγητής φιλόλογος στη Μ.Γ.Σχολή. Για ένα διάστημα δίδαξε και στο Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο και στην Ι. Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1958 ανέλαβε την διεύθυνση του Ζωγραφείου Γυμνασίου – Λυκείου, όπου παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότηση του το 1993. Στην εποχή του:
α) αντιμετωπίστηκαν οι ανάγκες σε χώρο με την ανέγερση και προσθήκη 2 ορόφων στο Ζωγράφειο

β) Εγκαταστάθηκε η κεντρική θέρμανση,

γ) Παράλληλα με το Επιστημονικό τμήμα ιδρύθηκαν τα τμήματα : Φιλολογικό (Κλασσικό) και Μαθηματικό. 

δ) Ιδρύθηκε ειδική αίθουσα εκμάθησης ξένης γλώσσας με το οπτικοακουστικό σύστημα

ε) Εκσυγχρονίστηκε το αναλυτικό πρόγραμμα του Εμπορικού Λυκείου

στ) Ιδρύθηκε ειδική αίθουσα για το μάθημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών 

ζ) Κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η Σχολή να έχει αυτάρκεια σε διδακτικό προσωπικό.

Ο Δημήτριος Φραγκόπουλος όντας μαθητής ακόμη του Λυκείου πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μορφωτικού Συνδέσμου Πριγκήπου μαζί με άλλους νέους, εργάστηκε στο Διοικητικό του Συμβούλιο και ως μέλος του καλλιτεχνικού του ομίλου πήρε μέρος και σε θεατρικές παραστάσεις. Εχρημάτισε  εφοροεπίτροπος της γενέτειράς του, επίσης εργάστηκε στον Σύνδεσμο Αποφοίτων Μεγάλης Σχολής και στο Σύνδεσμο προς ενίσχυση των Σχολών. Ανακηρύχτηκε επίτιμο μέλος του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωγραφείου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μορφωτικού και Καλλιτεχνικού Συνδέσμου Φερίκιοϊ και του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων  και ανακηρύχτηκε σε αμφότερους επίσης επίτιμο μέλος. 

Το 1993 ακριβώς στον εορτασμό των 100 ετών από την ίδρυση του Ζωγραφείου συνταξιοδοτήθηκε λόγο ηλικίας στα 65 του έτη.

Τον Δημήτριο Φραγκόπουλο τον γνώρισα το έτος 1966 όταν γράφτηκα στο Ζωγράφειο στην 3η Λυκείου. Έκτοτε μας συνέδεσαν δυνατοί και άλυτοι δεσμοί, η συμβολή του στην καριέρα μου ήταν μεγάλη, τον είχα Μέντορα, σύμβουλο, δάσκαλο ακόμη και δεύτερο πατέρα. Ήμουν μαθητής του και συνεργάτης του στο Ζωγράφειο λόγο συνθηκών, ως βιβλιοθηκάριος, ως ταμίας και λογιστής της σχολής και τελικά ως φιλόλογος καθηγητής. Στο μάθημα του ήταν άψογος,  δίκαιος και επιεικής στην βαθμολογία του, πάντοτε προετοιμασμένος και παρά το αυστηρό του ύφος πάντοτε  με την πλευρά του μαθητή του. Μέχρι το θάνατο του περίπου επί μία πεντηκονταετία οι σχέσεις μας συνέχισαν με αρμονία και αμοιβαίο σεβασμό. Στο μάθημα του το εξέχον ζώο που δίδασκε ήταν «η καμίλλα», η οποία ποτέ δεν βλέπει μας έλεγε, την καμπούρα της. 

Με έδινε πάντοτε ένα αντίγραφο από τις διαλέξεις και ομιλίες του ακόμη και από τις τουρκικές, εκ των οποίων οι περισσότερες βρίσκονται στο αρχείο μου.

Στις 15 Ιανουαρίου 1994 η Εφοροεπιτροπή της Κοινότητας Σταυροδρομίου με πρόεδρο τότε τον ιατρό κ. Γεώργιο Πετρίδη, διοργάνωσε στην αίθουσα των Εισοδίων της Παναγίας Σταυροδρομίου το ιωβηλαίο του, στο οποίο η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής: «Ο Εκπαιδευτικός Δημήτριoς Φραγκόπουλος ήτο ακάματος λειτουργός της ζωής. Λειτούργημα υπήρξε η ζωή του εις την διακονίαν του πνεύματος. Είχε τα μάτια ανοικτά εις την σκληράν πραγματικότητα, αλλά συγχρόνως τα άνοιγε και μάλιστα με μεγάλην εμβέλειαν, εις την ιστορίαν, εκ της οποίας αντλούσε, όλα αυτά τα χρόνια δύναμιν, ως ο μυθικός εκείνος ήρως κάθε φορά που επάτει εις την γην. Έτσι εφήρμοσεν ο Δημήτριος Φραγκόπουλος διά βίου την Αριστοτέλειον συμβουλήν: -πάσας τας τύχας ευσχημόνως φέρειν». Επίσης τιμητικά ο Πατριάρχης του απένειμε το Οφφίκιο του Άρχοντα Διδασκάλου του Γένους της Μ.Χ.Ε. 

Επίσης αργότερα είχε τιμητική διάκριση από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας το έτος 2006. 

Ο ίδιος στην ομιλία του στο ιωβηλαίο του μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής: «….Το έργο του Εκπαιδευτικού, φιλόμουση ομήγυρη, είναι ιερό σε οποιαδήποτε γωνιά και αν ασκείται και ανεξάρτητα από την εθνικότητα και το θρήσκευμα αυτού που το ασκεί, αρκεί να μην έχει διαβρώσει την ψυχή του ο φανατισμός και η προκατάληψη. Είναι ιεροσυλία κάθε εμπόδιο που παρακωλύει την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και βέβηλος, όποιος εμποδίζει την κανονική μόρφωση των αθώων υπάρξεων…» 

Ο Δημήτριος Φραγκόπουλος έδωσε πολλές διαλέξεις, όπως στον Σ.Α.Ζ. στις 21 Μαρτίου 2000 διάλεξη με θέμα «Η Συμβολή της Ρωμιάς  Δασκάλας στην ομογενειακή παιδεία της Πόλης». Αναφέρθηκε στην ομιλία του στην γυναίκα κατά την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στη θέση της γυναίκας στη ρωμαίικη κοινωνία, στην πνευματική κατάρτιση των γυναικών, οι οποίες είχε τονίσει από τα μέσα του 19ου αιώνα εξελίσσονται σε παράγοντα στον αγώνα για την πνευματική αναβάθμιση του γένους. 

Στις 16 Ιανουαρίου 1966 διάλεξη και πάλι στον Σ.Α.Ζ. με θέμα: «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η οργάνωση της ομογενειακής παιδείας κατά την μεταρρυθμιστική περίοδο του Τανζιμάτ». Στην ομιλία αυτή αναφέρθηκε γενικά στα σουλτανικά φιρμάνια που συντέλεσαν στην παροχή διαφόρων δικαιωμάτων στις μειονότητες, στα πατριαρχικά σιγίλια, σε αποφάσεις της Ι. Συνόδου και σε κανονισμούς σχετικά με την εκπαίδευση, που δημοσιεύτηκαν την εποχή του Τανζιμάτ. 

Συνέταξε πολλές εκθέσεις κυρίως στα εκπαιδευτικά θέματα, όπως τον Ιούνιο του 1988 «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ». Μια πολυσέλιδη έκθεση πολύ εμπεριστατωμένη και με πολλές λεπτομέρειες στα εκπαιδευτικά. Επίσης στις 30.6.1998 «Προοπτική για μία δεκαετία των αναγκών σε εκπαιδευτικό προσωπικό στα σχολεία της Μέσης και Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως». Στην έκθεση αυτή υπάρχει και επετηρίδα για τις ανάγκες σε εκπαιδευτικό προσωπικό, δηλ. για μία δεκαετία σε ποιες ειδικότητες δεν θα είχαμε ορισμένες ειδικότητες  εκπαιδευτικών και τελικά στις 11 Απριλίου του 2003 έκθεση την οποία ζήτησαν από το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος με τίτλο: «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ της ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑΥΓΗ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΏΝΑ». Επιτρέψτε μου να διαβάσω τον επίλογο: «Βασική προϋπόθεση για την εξυγίανση της κοινωνικής και κοινοτικής μας ζωής είναι να διορθωθούν τα ομογενειακά και ιδιαίτερα να δοθεί η πρέπουσα σημασία στο χώρο της παιδείας. Έχοντες υπόψη ότι υπάρχουν πολλές ελπίδες να αποκατασταθούν σε βελτιωμένο επίπεδο οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και κατά συνέπεια να αρθούν οι ποικίλοι περιορισμοί σ’ όλο το ομογενειακό μας φάσμα, κρίνουμε επιβεβλημένη την αναδιοργάνωση της κοινοτικής μας ζωής, στα πλαίσια δε του όλου προγραμματισμού να μελετηθεί σε βάθος το ζωτικό πρόβλημα της παιδείας και να τεθεί σε νέες βάσεις σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις».  

Μακρηγόρησα αλλά κατανοείτε ότι φέρω πολλές αναμνήσεις και ένα πλουσιότατο αρχείο από τον Δάσκαλο μας. 

Στις 20 Ιουνίου 1999 ο Δημήτριος Φ.ραγκόπουλος ήταν ο κυρίως ομιλητής στο φιλολογικό μνημόσυνο του δασκάλου μας και Λυκειάρχη της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής αείμνηστου Γεωργίου Δικταμπάνη. 

Τελειώνω με τον επίλογο  αυτής της ομιλίας και είναι αξιόλογο ότι τα λόγια του ιδίου τα αφιερώνω στον ίδιο:

«Ακριβέ μου δάσκαλε διαδηλώνω στους πάντες την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπό σου, στάθηκες στη ζωή μου πολύτιμος δάσκαλος, στενός συνεργάτης, ειλικρινής φίλος και ποδηγέτης αξιόλογος. Με μύησες στην ομορφιά της αρετής όπως την τραγούδησε ο μεγάλος μουσουργός ΜΟΖΑΡΤ στην καντάτα του: «Το εγκώμιο της φιλίας»

Δώστε αδέλφια εδώ το χέρι - Η στιγμή αυτή σας φέρνει 

μια γαλήνη θεϊκή.

Στον κόσμο είναι μία των ψυχών η αρμονία

Που αιώνια διαρκεί. 

Υμνείτε τον Θεόν μας, των ψυχών και των καρδιών μας είναι ο εξαγνιστής.

Μας χαρίζει τη φιλία και τη μόνη ευτυχία τη χαρά της Αρετής. 
Όσοι ζείτε εδώ στον κόσμο μια να έχετε φροντίδα:
Τη φιλία την αγνή, την αγάπη να ζητάτε
Τον πλησίον να αγαπάτε, το Θεό, την αρετή. 

Αιωνία σου η μνήμη σεβαστέ και αγαπητέ μας δάσκαλε.   Ευχαριστώ.