Πενθη – Αιμιλία Παντελάρα
Με μεγάλη θλίψη ο ομογένεια, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι της και οι πολυπληθείς μαθητές της αποχαιρέτησαν στην αιωνιότητα την αείμνηστη ρωμιά οικοδέσποινα, πολίτισσα δασκάλα και εξαίρετο άνθρωπο στην κυριολεξία,
ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΡΑ.
Η Αιμιλία Παντελάρα το γένος Πολυγιάννη, γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα την 25η Μαρτίου 1933. Τα πρώτα της γράμματα τα έμαθε στο Σχολείο της γενέτειρας της στην Αστική Σχολή Χαλκηδόνας και το έτος 1951 αποφοίτησε από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στην Αστική Σχολή Κανδυλλί, Καλαμησίων και ακολούθως στην Αστική Σχολή Χαλκηδόνας, στην οποία το έτος 1969 διορίστηκε διευθύντρια. Υπηρέτησε εύορκα την παιδεία με ζήλο, αγάπη και προθυμία και μάλιστα σε χρόνια δύσκολα και δίσεκτα. Οι μαθητές της την αγαπούσαν και την είχαν πρότυπο. Στην κοινωνική του σελίδα ο μαθητής της, οποίος σήμερα είναι επίσης εκπαιδευτικός, Σωκράτης Κυρόπουλος έγραψε: «Η κ. Αιμιλία δεν ήταν μόνο διευθύντρια, ήταν μια τέλεια δασκάλα, μια μητέρα. Είμαι ένας από τους πάρα πολλούς τυχερούς μαθητές της, που θυμούνται τα λόγια, τις πράξεις και τα επιτεύγματά της. Παρόμοια άτομα δεν πεθαίνουν ποτέ, θα της είμαι ευγνώμων για πάντα».
Την αγαπούσαν και την εκτιμούσαν και οι συνάδελφοί της εκπαιδευτικοί, μια πτυχή την οποία κάλυψε η αγαπητή συνάδελφός της στην Χαλκηδόνα κ. Αθηνά Μαύρου και ο μετακλητός εκπαιδευτικός κ. Θωμάς Κοροβύνης.
Το 1959 παντρεύτηκε με τον αείμνηστο καθηγητή μας, Δημήτριο Παντελάρα, για τον οποίο πάντοτε υπερηφανευόταν και αναφερόταν με εκτίμηση συχνά στο όνομά του μετά τον πρόωρο θάνατο του. Επίσης υπερηφανευόταν με τους δύο γιους της τον Σπύρο και τον Παύλο.
Υπήρξε για αρκετό χρονικό διάστημα και πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Χαλκηδόνας. Ήταν πανταχού παρούσα και έδινε ένα δυναμικό «παρόν» σχεδόν σε όλες τις εκδηλώσεις της ομογένειας, ιδιαιτέρως σε συνεστιάσεις του Ζωγραφείου, όπου μας έλεγε «ήρθα ως εκπρόσωπος του Μίμη». Σε πολλές εκδηλώσεις της δινόταν ο λόγος και ο λόγος της ήταν συνήθως πατριωτικός και τολμηρός για την εποχή. Υπερηφανευόταν για την καταγωγή της και δεν δίσταζε να ομιλεί για τα προβλήματα και τα πάθη της ομογένειας. Ο αείμνηστος καθηγητής Στάθης Αρσενιάδης, ο οποίος επίσης την αγαπούσε και την εκτιμούσε, μας έλεγε χαμογελώντας τώρα θα κλείσει την ομιλία της με το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Ρωμιοσύνη». Για τον λόγο αυτό και εμείς αποχαιρετούμε την αγαπητή και εξαιρετική συμπολίτισσα μας αείμνηστη ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΡΑ με το εν λόγο ποίημα :
«Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να σκύψει
Με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο
Νάτη, πετιέται από ξαρχήςκαι αντρειεύει και θεριεύει
Και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου».
Αιωνία της η μνήμη.
Του Αντώνη Στεφ. Παριζιάνου